نقطه سر خط

برای مشاوره به دفتر می آید. همراه با مادرش.

می نشیند و از دردهای این 11 ماهی که چه سخت بر او گذشته است می گوید.از شب تلخی که با پدرش جر و بحث می کند و فردای آن روز پدر در اقدامی جنون آمیز، یک پارچ اسید بر روی وی، درحالیکه خواب بوده است می پاشد .

7 بارعمل دیپریت(برداشت بافت های سوخته) و دوبار پیوند قرنیه خیلی موفقیت آمیز نبوده است و افشین 27 ساله اکنون، گوش چپ خود را کاملا از دست داده ، چشم چپش کاملا تخلیه شده و بینی و سمت چپ صورتش آسیب شدیدی دیده است. تنها امید افشین، چشم راستش است که آن هم به دلیل سهل انگاری های پزشکی و پرستاری در اورژانس بیمارستان الف همدان، بینا یی اش را ازدست داده است اما افشین هنوز امیدش را از دست نداده و عمل پیوند قرنیه ای که قرار است یک ماه دیگر انجام دهد برای او خیلی مهم است. او می خواهد هر طور شده این یک چشم را برای خود نگه دارد.

هزینه های عمل و درمان و بیمارستان را مادر و برادرش پرداخته اند اما آنقدر این هزینه ها زیاد و سنگین است که دیگر برای مادر و برادر سخت شده و افشین همه این ها را درک می کند و نمی خواهد بیش از این، آن ها را به سختی بیندازد. اما هنوز تا بهبودی، فاصله هاست .

می گوید چند بار تصمیم گرفتم از پدرم شکایت کنم. ولی باز فکر می کردم که پدرم است. و اگر به زندان بیفتد شاید روزی خواهران و برادرانم از اینکه پدرشان به زندان رفته باشند ناراحت شوند و مرا مقصر بدانند. مادرش می گوید: پس از این حادثه، شوهرم ما را ترک کرده است و ما مانده ایم و این اندوه بزرگ.

قصر شیرین(نخلستان سوخته)

گردنه اسد آباد

مه و زمین های سپید پوش را پشت سر می گذاریم. از گردنه های اسد آباد که می گذریم هوا رو به گرمی می رود. کرمانشاه را که رد می کنیم زمین سبز شده است و در سرپل ذهاب و دالاهو درختان سرسبزند و به قصر شیرین که می رسیم نخل هم می بینیم.

مسیر جاده بسیار زیباست و پس از گذر ازاسلام آباد و ماهیدشت و دشتهای زیبا و پهناور آن، دیگر همه جا جنگل است. به تنگه مرصاد که می رسیم دلم می گیرد. و پس از آن در مسیر جاده، تانک های سوخته بازمانده از جنگ خودنمایی می کنند. برخی از انها را به عنوان یادگار جنگ رنگ کرده اند و تعدادی هم همین طوری کنار جاده مانده اند.

دالاهو و سر پل ذهاب واقعا زیبا و سرسبزهستند. به قصر شیرین که می رسیم نخل های بی سر و سوخته (یادآور جنگ) به چشم می خورند. اینجا هم سرسبز است. روی تابلویی نوشته :بازارچه مرزی. از چند جوان که در دکه ای اغذیه فروشی جمع شده اند می پرسیم که بازارچه کجاست و آیا باز است؟ به تلخی می خندند و یکی از آنها که گویا دل پری دارد می گوید: کجا آمدی؟ اینجا آخر دنیا ست! هیچی نداره. بازارچه مرزی ای نیست. فقط سیب زمینی می برند برای عراق. فقط برای تاجرهاست. اینجا چی داره که شما آمدین. دلتان خوشه!

می گویم:آثار باستانی دوره ساسانی اش،قصر خسرو پرویز و شیرین کجاست؟ از کجا می توانیم برویم؟  باز با پوزخند می گوید:آثار باستانی؟؟!! کدام آثار باستانی؟ همه اش خرابه است! محل معتادهاست.

موسیقی کردی دلنشینی که از دکه پخش می شود، فضای شادی را به وجود آورده. وقتی نشانی را می گیریم و حرکت می کنیم همه شان با هم می گویند: نروید پشیمان می شین. چیزی نداره.

اما من پشیمان نمی شوم.

اول چار قاپی است که می گویند مربوط به دوره ساسانی است و احتمال می دهند آتشکده باشد. بیشتر شبیه چارتاقی نیاسر بود. ولی تخریب شده بود. در مورد اینکه کاربری اش اتشکده بوده شک هست. چون هنوز خیلی از بخش ها را کاوش نکرده اند و زیر خاک است احتمال می دهند بخشی از یک کاخ هم می تواند باشد.

نه این چارقاپی و نه قصر خسروپرویز و شیرین هیچکدام حصار و حفاظ ندارد و به امان خدا رها شده اند. فقط در کنار چارقاپی، جوانی که از میراث فرهنگی بود حضور داشت و برای بازدید کنندگان انگشت شمار این مکان توضیحاتی می داد. بدون هیچ امکانات دیگر.

اینجا هم قصر شیرین است. منظورم شهر قصر شیرین نیست، بلکه قصری است که خسرو پرویز برای شیرین ساخته. محوطه بسیار بزرگ است ولی همه زیر خاک و به صورت تپه ای درآمده. تنها حدود نیم متر از دیوار ها در بعضی جاها از خاک بیرون است.

یک قسمت را گمانه زده بودند ببینند دیوار قصر که زیر خاک است چه قدر ارتفاع دارد. تا 7 متر پایین رفته بودند و در واقع به دیواری با ارتفاع 7 متر روبرو شده بودند. اما چرا کاوش ادامه پیدا نکرده و چرا این قصر را زیر خاک بیرون نمی آورند؟ آیا این بنای ارزنده و با عظمت نمی تواند جاذب گردشگر باشد؟!!

قصر شیرین با طبیعت زیبا و هوای پاکی که دارد واین آثار مدفون تاریخی می تواند یک از قطب های گردشگری کشور باشد ولی........

 هوا ابری ست. نه گرم است و نه سرد. خیلی لذت بخش است. تک نخل های زیبایی که از جنگ جان سالم به در برده اند دلم را حسابی برده است. و البته اندوهی نیز همراهم می شود که روزی اینجا پیش از جنگ نخلستان بوده و اکنون .....

اینجا قصر شیرین است. سرزمین نخل و عشق شیرین  و زخم جنگ.