نقطه سر خط

شاید این حقیقت تلخ، تلنگری بود و  ... یا ... نمی دانم هرچه بود، بعد از آن واپس زدگی از فعالیت های اجتماعی، این بار دور از هیاهوی کارگاههای حقوق بشری، تصمیم گرفتیم  روی کتابخانه های روستایی کار کنیم.

اما کمی مشکلات مالی  انجمن (خانه ی زنان هودانا) و مسایل دیگر، این کار را به تاخیر انداخت. به هر حال بضاعتمان کم بود، اما دوستان نا امید نشدند و بالاخره باید شروع می کردیم.

اولین روستایی هم که انتخاب کردیم همان روستایی بود که زهره پس از ازدواج به آنجا رفته بود و همان جا هم  آرزوهای کوچک خود را به خاک برد.

شروع شد به جمع آوری کتاب های اهدایی دوستانی که علاقه مند بودند در این راه کمکمان کنند...

خوشبختانه دهدار روستا، جوانی روشن و خوش فکر بود( و هست)  آقای یاری(دهدار روستا) با رایزنی با اداره ی ارشاد توانست تعدادی کتاب تهیه کند و ما هم علاوه بر کتاب های اهدایی دوستان ، کتاب های دیگری هم خریدیدم که نیاز بچه های روستا بود و خودشان پیشنهاد داده بودند: دیکشنری، فرهنگ لغت، کتاب های تستی کنکور، شعر(نیما، پروین، اخوان و...) رمان، تاریخی و ...  یک جلد شاهنامه فردوسی به علاوه ی قفسه ای برای چیدن کتاب ها.

روز سه شنبه، به همراه بهاره و آزاده و دوستان دیگر در خانه ی زنان هودانا به روستای تاج آباد پایین رفتیم. جوان ها و نوجوانان خوش فکر روستا  با علاقه از کتابخانه ی کوچکشان می گفتند. کتابخانه ی کسری، که تازه راه اندازی شده بود. به همت خود این بچه ها و دهدار.

از مشکلاتی گفتند که داشتند و اینکه ریش سفیدان روستا مانع از ایجاد کتابخانه بودند! و اول هم  قرار بود قفسه ی کتاب ها را در اتاقی که در مسجد بزرگ روستا واقع است بگذارند که ظاهرا با مخالفت ریش سفیدان مواجه شده و هنگامی هم که خبردار شده اند ما می خواهیم برویم و کتاب ببریم، این ریش سفیدان!  پس از جر و بحث زیاد با دهدار جوان و نوجوانان علاقه مند به کتاب، گفته اند که به هیچ عنوان هیچ کتابی نباید داخل مسجد شود و اگر می خواهید کتابخانه داشته باشید بروید بیرون از مسجد!!

من آن اتاق داخل مسجد را دیده بودم. اتاق خوبی بود برای اینکه بتوان آن را برای کتابخانه اختصاص داد. وقتی که رفتیم و این ماجرا رابرایم گفتند نگران شدم که خب حالا این کتاب ها کجا باید بروند؟! 

خوش بختانه دهدار توانسته بود اتاقکی را که قبلا قصابی بوده ، از صاحبش اجاره کند و قفسه  و کتاب ها آنجا ساکن شدند.

کتابخانه ی کوچک کسری

حالا این جا کتابخانه ی کسری (نامی که برایش انتخاب کردند) است و هر روز پذیرای دختران و پسران روستا. که اگر علاقه و همت خودشان و آقای یاری(دهدار روستا) نبود، این کتابخانه ی کوچک شکل نمی گرفت و با همان اولین مقاومت و مخالفت ریش سفیدان! کار تعطیل می شد.

این کتابخانه تازه شکل گرفته و به دنبال تجهیز آن باید بود که قرار شد دهدار با ناشران تماس بگیرد و رایزنی کند و ماهم کمکشان کنیم.

از روستا که باز می گشتیم بسیار خوشحال بودیم از اینکه کتابخانه ی کوچک با استقبال مواجه شده است. و خوشحال تر از اینکه این روستا چنین دهداری دارد که به حق می توان او را به عنوان دهدار نمونه معرفی کرد.

به هر حال این آغاز راه است و هنوز این کتابخانه، چشم به راه کتاب های بیشتری است تا در دست های بچه ها و جوانان روستا قرار بگیرد. و هنوز روستا های زیاد دیگری هستند که کتابخانه ندارند، مجله ای به دستشان نمی رسد و دوست دارند که کتاب بخوانند.

...

ما را یاری می کنید؟

سفر به ایلام با آن جاده ی زیبا و سرسبزش و هوایی لطیف و گشت و گذار و چادر زدن در دل  رشته کوه زاگرس وخلاصه ...... روزهایی را در یکی از مناطق محروم  و جنگزده ی ایران  بودن ، نوروز امسالم بود.

 دشت سرمست

و اما ایلام و سفر به خطه ی جنگل های بلوط زاگرس.......... جاده ی زیبایش مبهوتت می کند و دلت می خواهد همین طور این جاده ی پر پیچ و خم با جنگلهای بلوط ادامه داشته باشد و هی ماشین برود و کامکارها بنوازند و شهرام ناظری بخواند و تو هم مستانه ترانه ی کابوکی* را هم آواز شوی  .... 

جاده ی سرابله

در راه برای دوستی که دو سالی را در این منطقه گذرانده بود و محرومیت و مشکلات این منطقه را مثل خود مردمش چشیده بود، پیام فرستادم که دارم می روم ایلام و الان در دل زاگرس هستم.  که جواب داد: جاده ی زیبایی داره، اما برو و درد مردمش رو ببین، مشکلات مردمش رو، و بعد که برگشتی، در یک جمله برام از ایلام بگو!

و خب رفتم و دیدم ، روستاهای زیادی بازسازی شده بودند  (در ظاهر وضعیت خیلی خوبی به نسبت روستاهای منطقه ی حاجی آباد هرمزگان داشتند) والبته این وضعیت خوب روستاهای کنار جاده بود.

ایلام شهری کوچک بود اما سبز و نشانه های بازسازی و خرج اعتبارات ملی! در گوشه و کنار به چشم می خورد. با مردمی مهربان و بی شیله پیله که همان اولین نفری که  دیدیم و نشانی ی پرسیدیم ، به اصرار ما را دعوت به منزلش کرد و اینکه مهمان او هستیم .

دلم آرام بود در شهری که سال ها پس از جنگ، دارد کم کم نفس می کشد. می خواستم به دوستم  بگویم که اینجا، آنطور هم که می گفتی  نیست. و شاید این سال های اخیر، تغییرات زیاد بوده و اعتبارات خوبی جذب شده و بازسازی و ...  اما دل تنگی ها یی که بود و نشستن پای حرف ها، تکانم داد که این جا، حرف های زیادی برای شنیدن دارد... و بالاخره بودن در کنار آدم هایی که حضورجنگ در شهر را به چشم دیده بودند و از پناه بردن به کوه (به همان کوههای سرسبز و جنگل های بلوطی که امروز وقتی از آنجا رد می شوی ،حظ می کنی ) می گفتند و سختی های پس از جنگ و تعصبات فرهنگی و ...تجربه ای ست.

 کوه های ایوان

در راه  برگشت، کوه های سر به فلک کشیده برایم جور دیگری بود، می دانستم که شب های سختی را گذرانده اند و پناهگاه مردمی بوده اند که هر شب به تلخی بمباران شهرشان را نظاره می کردند، و درخت های بلوطی که شادابی و سرسبزی شان دلم را می برد در حالیکه خود اندوهی در دل داشتند از روزهای جنگ ...

برای دوستم نوشتم: ایلام را دیدم ، ساده  بود و با استقامت ، و چشم به راه بارانی که.... بیاید.

*ترانه ای کردی با صدای شهرام ناظری

لای داوودی ها پنهان می شوم.

خنده ام را قفل می کنم

و به آفتاب، چشمکی می زنم.

تو می بینی،

 می آیی،

و با لبخندی،

 مرا می چینی.

«این یادداشت را دو سه روز پیش برای ویژه نامه ی روزنامه ی ایران نوشتم اما امسال صدا و سیما برنامه ای پیاده کرد که به نظرم رسید بی ربط نیست که آن یادداشت نوروزی را اینجا هم بگذارم.

نگاه می کنم به ماهی قرمز کوچولو که می چرخد و گهگاه خیره می ماند به نقش خودش در آینه ی روبروی تنگ. شمعدانی ها و حسن یوسف های پدربزرگ در کنار پنجره، لبخند می زنند. تیک تاک ساعت ، سکوت را ترک داده است. چشم هایم را می بندم و مانند مادرم برای همه دعا می کنم.

توپ که می ترکد، صدای ساز و دهل پخش می شود و من چه قدر این صدا را دوست دارم. دیگر نوبت من است . مادر بزرگ می گوید که گلاب پاش را بردارم و در دست اعضای خانواده که دور سفره ی هفت سین نشسته اند، گلاب بریزم.