نقطه سر خط

حدود یکسال  و اندی  بود که به صورت غیر رسمی کمیسیون حقوق بشر کانون  وکلای همدان  تشکیل شده بود . بررسی لایحه حمایت از خانواده و قانون مجازات اسلامی ؛ پیگیری پرونده های حاد و ... توسط تعداد معدودی از وکلای داوطلب انجام می شد.  تا اینکه بالاخره آیین کاری نوشتم  و از کانون  خواستم در هیات مدیره  مصوب شود و کمیسیون رسمی باشد.

یک هفته برای مطالعه ی  آیین کار گذشت تا روز پنجشنبه که هیات مدیره جلسه ی بررسی گذاشت  و رفتم برای دفاع از طرح. یک ساعت و نیم طول کشید و بند بند آن خوانده و رای گیری شد. در نهایت آیین کار با تغییرات اندک (بیشتر انشایی) مصوب شد. اگرچه از یکی دو نفر دلخور شدم ولی حمایت بقیه اعضا  خصوصا آقای مددی (رییس کانون) و آقای مغازه ای (نایب رییس کانون) دلم را روشن  و امیدوار کرد. و بالاخره دیروز اولین جلسه ی کمیسیون با حضور سه نفر عضو اصلی تشکیل شد .

 وقتی صورتجلسه امضا شد؛ باخوشحالی از به بار نشستن یک سال و نیم پیگیری  می دانستم که خیلی کار داریم و تازه آغاز راه است. و از همه مهم تر اینکه اینجا پلکان ترقی هیچکس نیست. وکلای داوطلب کانون همدان بی هیچ ادعایی  می خواهند فعالیت داشته باشند و می دانیم ده ها پرونده هست که گمنام اند و تلخ تر از پرونده هایی که جنجالی می شوند و برخی وکلا ی نامدارپایتخت نشین!  نیز رغبتی به وکالت آن ها ندارند ....