نقطه سر خط

آزاد و آرام،

گُنجشکک هایم،

پَر می گیرند.

و در اندوهِ باغچه ،تنها

 می ماند،

پَستیِ کِرم هایی که روزی،

در حسرت نور،

می میرند.

امروز (ساعاتی پیش) آقای حاجی بابایی با ۲۱۷ رای موافق از ۲۶۵ رای به عنوان وزیر آموزش و پرورش انتخاب شد و رای اعتماد آورد و بدین ترتیب صندلی سبز مجلس را ترک و وزارت را تحویل گرفت.

پس از انتخابات مجلس هشتم بود که مراسم شامی بود و میهمان اتاق بازرگانی استان بودیم. آقای حاجی بابایی با رای بالای ۱۰۰ هزار نفر برای بار چهارم نماینده همدان شده بود و عضو هیات رییسه مجلس. بعضی از آقایان به ایشان به شوخی می گفتند خسته نشدید؟ و وی هم با خنده می گفت خسته؟؟ من حالا حالاها قصد دارم نماینده ی مجلس بمانم ...  اگرچه همان روزهای آغاز دولت دهم،در همدان، زمزمه های انتخاب آقای حاجی بابایی به عنوان وزیر آموزش و پرورش حتی با وجود اعلام اولیه سوسن کشاورز به عنوان وزیر(که رای اعتماد نیاورد)، زیاد شنیده می شد.  

به هر حال این روزها خیلی اینکه نماینده مردم باشی یا نماینده دولت، فرقی نمی کند! 

حالا همدان با انتخاب یک نماینده اش(از دو نماینده) به عنوان وزیر، با چالش وضعیت نماینده روبروست و باید منتظر بمانیم که آیا انتخابات میان دوره ای برگزار می شود یا خیر. آنها که تصمیم به کاندیداتوری گرفته اند کم کم دارد مشخص می شود. 

یادم می آید یک زمانی، زیر تلوزیون هایی طراحی شده و در بازارِ مبلمان به وفور یافت می شد که به صورت انسانی ساخته شده بود در حالیکه خم شده و مثلا دارد تلوزیون را حمل می کند یا روی دوشش نگه داشته. در واقع نمایانگر برده بود. بعد از آن هم نمونه هایی دیگر دیدم که حتی صندلی ها و مبل هایی با این نقش طراحی و ساخته شده بود و حالت برده ای را نشان می داد که نشسته و کف صندلی بر روی شانه هایش قرار گرفته بود!! همیشه فکر می کردم طراح این مبلمان چه فکری کرده و در چه دوره ای زندگی می کند؟!! و مهم تر اینکه چه کسانی و با چه طرز فکری این مبلمان را خریداری می کنند.

اخیرا هم که یک توفیق اجباری، مرا راهی بازارِ لوازم خانگی کرد. در مغازه ای ناگهان از دیدن یک جاکاردی! شوکه شدم. نبوغِ!! طراح آن میخکوبم کرده بود! وسیله ی مذکور عبارت بود از یک جا کاردی که به شکل انسانی طراحی شده و جای کاردها در جای جای بدنش قرار گرفته و کاردها را در واقع در بدنش فرو کرده بودند.(عکس زیر)

مغازه دار که میخکوبی و نگاه خیره مرا به این وسیله! متوجه شده بود به گمان اینکه از آن خوشم آمده!! جلو می آید و با آب و تاب توضیح می دهد که  کم جا می گیره و ...شیک است!!! البته بعد از آنکه توضیح دادم  که چه فکر می کنم، موضعش را عوض می کند که ما هم خوشمان نمی آید ولی مردم می پسندند و برای کار ویترینی ِ. جلب می کند!! نوآوری ست!

جلوتر که می روم، مغازه های متعدد، این جا کاردی را با رنگ های متنوع به نمایش گذاشته اند. فکر می کنم این طرح، تنها از یک ذهنِ بیمار و روان پَریش می تواند تراوش کرده باشد. اما مردمی که به راحتی می گذرند و سر قیمتش چانه می زنند و می خرند و کادواش می کنند که لابد چشم روشنی!! ببرندش... این ها چه؟ خریدِ انسانی که دارد درد می کشد از زخم کاردهای متعددی که بر بدنش فرو رفته اند، چه لذتی می تواند داشته باشد؟!! حتی اگر نمادی از آن را خریده باشی.چه تصویری برای کودکان امروز و نسل فردا طراحی می کنیم؟!خشونت؟؟!! با خود واگویه می کنم:

 ... آدمی بودن، حسرتا /  مشکلی ست در مرزِ ناممکن / نمی بینی؟! ...* *

**شاملو

چرا این قدر برای ما ایرانیان، گفتنِ 1-معذرت می خواهم  و  2- نمی دانم  سخت است؟!

طبق بند یک ماده ۱۱«آیین نامه اجرایی تشکیلات و انتخابات داخلی و امور مالی شوراها»،جلسات شورا باید علنی باشد. این موردی است که بارها در شورا مطرح شده و تصمیمات ناقصی در این خصوص گرفته شد و برخی جلسات شورا به صورت علنی برگزار گردید. این جلسات علنی، جلساتی بود که ادارات و نهادهای مختلف به صحنِ شورا دعوت می شدند و در این جلسات نه تصمیم خاصی گرفته می شد و نه مصوبه ی خاصی داشت که بخواهد به اطلاع عموم برسد و بیشتر به معرفی اداره یا نهاد حضور یافته منجر می شد و تاره به زمانی می رسید که اعضای شورا، به عنوان نمایندگان مردم درخواست ها یا اعتراض های خود را در امور مختلفِ مُرتبط با اداره ی مزبور مطرح می کردند آخر وقت می شد و عموما خبرنگاران شرکت کننده هم رفته بودند!! در حالیکه جلسات علنی بیشتر به جهتِ اطلاع یافتن عموم از نحوه تصمیم گیری ها و مذاکرات داخلی صحن شورا می باشد مانند جلسات صحن رسمی مجلس که متاسفانه در مورد شوراها (به غیر از شورای شهر تهران) این امر نه برای خبرنگاران و نه برای اعضای شوراها جا نیفتاده است.

این را از آن جهت گفتم که اشاره ای داشته باشم به مصاحبه ی اخیر آقای حسنی حلم. این یکی دو روزه مصاحبه ی آقای حسنی حلم (عضو شورا) با روزنامه های محلی، خصوصا با اعلامِ اینکه: برای این شورا متاسفم!  بازتابِ زیادی داشته است. در شورا هم روزِ سه شنبه که جلسه ی صحنِ رسمی را داشتیم برخی از اعضا به این مصاحبه و حرف های آقای حسنی حلم اعتراض داشتند به اینکه ایشان نباید اینگونه مصاحبه می کرد، عده ای معدود هم خارج از شورا اینچنین اظهار نظر می کردند که نباید مسایل داخلی شورا را به بیرون انتقال دهید و نباید اینگونه تصمیمات شورا و مصوبات، علنی می شد!!!!! (اگرچه با استقبالِ عمومی مواجه شده است).

همان طور که اشاره شد،جلسات شورا باید علنی باشد و اگر جلسات علنی بود(خبرنگاران حضور داشتند یا مذاکرات از رادیو پخش می شد و ...)دیگر چیزی به اسم مسایل داخلی شورا باقی نمی ماند که به زعم برخی نباید به خارج از شورا انتقال یابد و هم اینکه عموم شهروندان از نحوه ی تصمیم گیری و مصوبات کاملا آگاه بودند و هیچ امری محرمانه! تلقی نمی شد که نباید در روزنامه ها عنوان شود یا علنی گردد. اطلاع از همه ی تصمیماتِ شورا حق تک تک شهروندان است و بنابراین هر عضو شورایی می تواند مصاحبه کند،بنویسد و اطلاع رسانی کند و حق دارد در خصوص همه ی مواردی که طبق قانون از وظایف یک عضو شورا است و در حیطه ی تصمیم گیری های اوست اظهار نظر نماید. اطلاع داشتن، حقِ شهروند و اطلاع دادن، هم وظیفه و هم حقِّ نماینده ی مردم است و امروز هم که موضوع مهّمی چون واگذاری 5000 متر زمین در یکی از بهترین نقاط شهر به یک موسسه خصوصی(موسسه ی شهید محراب «آیت اله مدنی») در شورا مطرح شده و مدِّ نظر است و آقای حسنی حلم در اعتراض به این تصمیمِ شورا موضوع را علنی کرده، جای اعتراض نیست. کسی نمی تواند به یک نماینده مردم به جهت اظهار نظر، متعرّض شود، بنابراین سایر اعضای شورا تنها می توانند در مقام دفاع از تصمیم خود، مصاحبه کنند یا به نحوی دیگر اطلاع رسانی کرده و یا نهایتا (با فرض عدم صحت!)تکذیب!! نمایند(این روزها شایع است).

** آقای حسنی حلم از من و خانم دباغیان و خودش به عنوان مخالفان این واگذاری نام برده است که بنده مخالفت خود را با واگذاری زمینِ فوق (به دلایل متعدد و مغایرت های قانونی)، تایید می کنم.