نقطه سر خط

نماینده ی مردم اسمش روی خودش است. نماینده ی مردم، نه نماینده ی دولت یا حکومت یا هر جای دیگر. حتی اگر بگوییم مجلس جزیی از ساختار سیاسی یک حکومت است اما نماینده، نماینده مردم است در این ساختار سیاسی.

اما این روزها که جای همه چیز عوض شده و حتی کار به جعل هویت بعد از مرگ هم رسیده!، می بینیم که نمایندگان در خانه ی ملت! علیه ملت شعار می دهند و محکومشان می کنند در حالیکه بقیه ی آنچه رخ داده است را نمی بینند! 

 وقتی کسی با رای وارد مجلس یا شورای شهر می شود دیگر نماینده ی مردم است حتی اگر بخشی از مردم، مخالف نظر من که نماینده هستم باشندُ، به هر حال نماینده است و باید حالِ آنها را هم درنظر بگیرد نه اینکه پشت به آنها بایستد و شعار مرگ سر دهد. شعاری که از توده انتظار هست ولی از کسی که نام نماینده را یدک می کشد و بایستی حرف ها و اظهار نظراتش فراتر از توده باشد و بر پایه ی وجیهه ای از منطق و عقلانیت و تدبر، پذیرفتنی نیست حتی اگر بر پایه ی منطقِ منِ نماینده، حرف ملت یا حرکت آنان اشتباه بوده و مخالف تمام عقاید و آرمان های من. 

و حقیقتا جایگاه خانه ی ملت تا این حد تنزل یافته است که ساعات مجلس ما این روزها، به جای بحث و پرس و جو  درباره بودجه ی سال 90 و نگرانی و دغدغه ی هزاران بحث اقتصادی و سیاسی و اجتماعی دیگر که لوایح معطل مانده و بررسی و تصویب نشده را به دنبال دارد(حال اصلا به بازداشت ها و برخورد با معترضان و ... کاری نداریم!) به مراسم شعار گویی علیه بخشی از مردم خودش تبدیل شود و نمایندگان به جای دعوت به آرامش و اندیشیدنِ تدبیری برای شنیدن حرف معترضان، فریاد سر دهند که معترضان را اعدام کنید؟! 

یعنی حقیقتا مجلس ما از مجلس بحرین (که روزی جزیی از خاک ایران بوده است) کمتر است که در مجلس بحرین، نمایندگان اعتراض می کنند به نحوه ی برخورد با معترضان و اینجا نماینده، دادستان و قاضی هم می شود و به ناگه حکم اعدام را خواهان می شوند؟! 

نمی دانم، جز تاسف حرفی برای گفتن می ماند؟!  و آیا اینکه این حرکت، درشأن یک نماینده بوده؟!