نقطه سر خط

«محمدعلی فرشچیان» درگذشت. او برادر «محمود فرشچیان» هنرمند مینیاتوریست بود. ولی برای شهروندان همدانی به دلیل دیگری محبوبیت داشت. او بزرگمردی بود که با یادگارهای نیکش در همدان، همیشه در ذهن و یاد همدانی ها زنده خواهد ماند. 

مجتمع درمانی فرشچیان و هم چنین ساخت بزرگترین بیمارستان قلب غرب کشور با هزینه  25 میلیارد تومانی، از یادگارهای این مرد نیکوکار و خیّر است که تا آخرین لحظه هم دغدغه اش تمام شدن آن بود.  

 (شادروان فرشچیان در بستر بیماری)-  او حالا خوابِ پروانه ها را می بیند ... 

روزی که به همراه برخی دیگر از اعضای شورای شهر(آقایان حسنی حلم و صادقیان و بیات) و آقای حاجی بابایی در منزلش در الهیه تهران به عیادتش رفتیم، فقط نگران این بود که تا افتتاح بیمارستان قلب که تا آن موقع 10 میلیارد تومان از هزینه اش را داده بود، زنده نمانَد ...  روحش شاد 

عیادت از آقای فرشچیان 

ایستاده از چپ: مهندس حصاری(مدیر پروژه)- آقای حاجی بابایی(وزیر آموزش و پرورش)- آقای حسنی حلم(رییس شورای شهر همدان)- آقای صادقیان(عضو شورای شهر همدان) و نشسته: آقای بیات(عضو شورای شهر همدان)

سمت راست: همسر و دختر شادروان فرشچیان و نفر ایستاده هم خودم (مهرنوش نجفی راغب) 

*** 

در ضمن در همدان مراسم ترحیم ای به یادبود شادروان فرشچیان روز یکشنبه 90/3/1 از ساعت 10 تا 12 در حسینیه بختیاریها برگزار می شود.   

این روزها هوا، هوایِ بهاری است و می گویند باید از این هوا نهایت استفاده را برد. شاد و رها...  ولی من هم مانند قیصر امین پور زمزمه می کنم:  

گفتی غزل بگو، چه بگویم مجال کو؟ 

شیرینِ من! برای غزل شور و حال کو؟ 

پر می زند دلم به هوای غزل ولی 

گیرم هوایِ پر زدنم هست، بال کو؟ 

گیرم به فالِ نیک بگیرم بهار را 

چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟ 

تقویم چارفصلِ دلم را ورق زدم 

آن برگ های سبزِ سرآغازِ سال کو؟  

...

با اطلاع دوستان به پیست اسکی تاریک دره می روم. ماجرا از این قرار است که تربیت بدنی بدون داشتن طرحی کارشناسی شروع کرده است به انجام عملیات عمرانی! صحنه ای که با آن مواجه می شوم خوشایند نیست. بخش زیادی از محوطه چمن، شخم زده شده و رودخانه نیز از دست لودرها در امان نمانده است.   

 پیست اسکی تاریک دره بعد از تخریب 

اینکه به چه دلیل تربیت بدنی اقدام به این کار کرده است جای سوال دارد. اگر هدف باز کردن محوطه و ساخت پارکینگ است که این کار هیچ توجیهی ندارد. این منطقه برفگیر است و در طول زمستان و فصل سرد، زیر پوششی از برف قرار می گیرد و عملا ماشین ها تا این حد جلو نمی توانند بیایند و پایین دست پارک می کنند. در زمستان اینجا تا 4 متر دیواره برفی تشکیل می شود بنابراین استفاده ای جهت پارکینگ ندارد. نهایتا برای حل مشکل پارکینگ در تابستان نیز می توان از پارکینگ های مکانیزه استفاده کرد که جای کمی می گیرد و حتی می توان پذیرفت که محوطه نیاز به پارکینگ دارد ولی تخریب و این حجم گسترده خاکبرداری مجاز نیست و قابل قبول نمی باشد.

تخریب رودخانه آن هم در سرشاخه ایراد دیگری است که متاسفانه صورت گرفته است. می دانیم که رودخانه ها طبق قانون حریم دارند اما چگونه در این عملیات عمرانی! حریم رودخانه نادیده گرفته شده آن هم در سرشاخه؟!  

این منطقه فرسایش خاک دارد و چمن های موجود از این فرسایش خاک جلوگیری می کرد درحالیکه اکنون با از بین رفتن چمن، آسیبی جبران ناپذیر وارد گردیده است. 

 اینکه باید برای رفاه مردم و شهروندان امکانات فراهم شود حرف کاملا درستی است اما به چه قیمت؟ به قیمت تخریب محیط زیست و طبیعت؟ که در نهایت این تخریب، ضررش و آسیبش به خود شهروندان برمی گردد. 

ضمن آنکه هیچ فرد عاقلی با پروژه ای کارشناسی شده مخالفت نمی کند چرا که مانعی برای پیشرفت نمی خواهد باشد ولی آیا این طرح، کارشناسی شده بوده؟ آیا از نهادهای مربوطه(امور آب، منابع طبیعی و محیط زیست) نظرات کارشناسی و مجوزها اخذ شده؟ 

فعلا که با تلاش دوستان، از سوی یگان حفاظت اراضی منابع طبیعی جلوی کار گرفته شده و دستور توقف عملیات اخذ شده است ولی امیدوارم  مانند پروژه تله کابین پیگیری بی نتیجه نباشد. 

 به نظرم که با معنای توسعه ی پایدار فقط بازی می کنیم. مانند بسیاری از اصطلاحات دیگر همچون شهر الکترونیک! این ها فقط واژه هایی شده اند برای استفاده در سخنرانی مقامات و مسئولان و مدیران. درحالیکه درعمل چیزی از آن تعاریف نمی بینیم.  

با جشنواره انیمیشن شهر الکترونیک که قرار است ظاهرا در تیرماه برگزار شود و اواخر سال گذشته در شورا مصوب شد، به دلایل متعدد اینجانب مخالف بودم و در  هفتادونهمین جلسه ی شورای شهر به عنوان نطق پیش از دستور، ایرادات وارده به این برنامه را مطرح نمودم که البته فقط به درج مطالبم در صورتجلسه بسنده شد! 

در ابتدا که بحث تولید یک انیمیشن برای معرفی شهر الکترونیک به شهروندان و آموزش مزایای شهر الکترونیک مطرح شدُ،قرار بود به شکل فراخوان این کار صورت گیرد و من نیز موافق بودم. بدین شکل که در قالب فراخوان، افراد شرکت کننده کارهای خود را ارسال کرده و پس از بررسی به سه کار برگزیده جوایزی اهدا شود.

اما آنچه در ادامه شاهدش بودیم چنین نشد! و پس از مصاحبه مطبوعاتی برخی از اعضا مشخص شد که هدف برگزاری جشنواره است نه فراخوان!

پیش از هرچیز بگویم که ایرادات وارده بنده به این جشنواره و مخالفت من با طرح فوق به معنای نادیده گرفتن تلاش دوستانی نیست که ایده های اولیه طرح را داشتند که حضوری نیز به ایشان گفته ام و همچنین به معنای مخالفت با هنر انیمیشن و عدم حمایت از ان و یا معرفی شهر الکترونیک  نیست.

حقیقت اینکه برگزاری جشنواره یک کار اجرایی است و امور اجرایی از وظایف شورای شهر نمی باشد. شورای شهر حسب وظایفی که در بندهای ماده 71 قانون تشکیلات و وظایف شوراها  مشخص شده صرفا وظیفه نظارتی و تصمیم گیری و سیاستگذاری و قانون گذاری دارد و انجام امور توسط شورای شهر خلاف قانون است.

درحالیکه  در اینجا شورا در کنار سایر نهادها و سازمان های اجرایی به عنوان یکی از مجریان این جشنواره وارد شده تا جاییکه حتی اعضای شورا نیز مستقیما به عنوان مجریان، امور اجرایی را در دست گرفته اند.

ضمن انکه وارد شدن شورای شهر به کار اجرا، شورا را از وظیفه اصلی خود که نظارت است دور می سازد. (مانند آنکه مجلس جشنواره فیلم برگزار کند!)

چنانچه شورای شهر در نظر داشت به شکل فراخوان برگزار ننماید بلکه به صورت جشنواره برنامه انجام شود می بایست تنها به تصویب موضوع در صحن شورا اکتفا کرده و اجرای آن را به شهرداری به عنوان نهادی اجرایی واگذار می کرد که متولی اصلی اجرای آن هم سازمان آمار و فن آوری اطلاعات شهرداری و هم چنین معاونت فرهنگی و اجتماعی شهرداری می باشد و لاغیر.

در حالیکه اکنون کمرنگی حضور سازمان آماروفن اوری و معاونت فرهنگی و متاسفانه پررنگی نقش شورای شهر در این برنامه اجرایی کاملا مشهود است! و سوال است به چه دلیل تولیت امر و اجرای آن نبایست به شهرداری و سازمان آماروفن آوری واگذار گردد؟؟!

نکته دوم انکه این جشنواره بیشتر به عنوان جشنواره انیمیشن مطرح شده درحالیکه تنها هدف شورا معرفی یک شهر الکترونیک بوده است نه تشویق کارتونیست ها به تولید و تهیه انیمیشن. البته ایرادی ندارد که از هنر انیمیشن حمایت شود اما این امر وظیفه مستقیم شورای شهر و یا حتی شهرداری نیست. متولی آن صداوسیما و اداره فرهنگ و ارشاد و سینمای جوان و حوزه هنری ست. شورای شهر می تواند در نقش یک حامی حضور پیدا کرده و از برنامه های نهادهای مذکور در این راستا حمایت کند و نه اینکه خود مستقیما به عنوان مجری و متولی وارد عرصه شود. (درحالیکه مباحث اصلی مرتبط با شهر بعضا عقیم مانده است)

در اینجا نیز پررنگی بحث انیمیشن، موضوع شهر الکترونیک و هدف اصلی شورا را تحت الشعاع قرار داده که از جمله وظایف شورای شهر نیز محسوب نمی گردد.

اما نکته جالب دوگانه برخورد کردن شورا است. برخی از اعضای شورای شهر با برگزاری جشنواره شهروند برگزیده که از پیشنهادات و طرح های کمیسیون فرهنگی در سال گذشته بود مخالفت نمودند که این جشنواره ره آوردی ندارد! و تبلیغاتی است ! اما عجب است که همان اعضای شورا در قبال جشنواره انیمیشن موضعی نگرفتند! آن تبلیغاتی و بی نتیجه است و این یکی تبلیغاتی نیست!! درحالیکه معرفی شهروند برگزیده در هر سال تشویق و ترغیب شهروندان را در پی دارد و نشان از ارج نهادن به شهروندانی ست که در مدیریت شهری مشارکت و همکاری دارند و باعث افتخار شهر شده اند و کاملا هم موضوع مرتبط با مجموعه شهرداری و همچنین شورای شهر است.

به هر حال گذشته از اینکه تبلیغات برای شهر الکترونیک و معرفی مزایای  آن به شهروندان، درجاییکه هنوز زیرساخت های آن فراهم نیست، بهره وری خاصی نخواهد داشت،در جاییکه در جامعه ما سرعت پایین اینترنت و نرخ بالای آن و همچنین فیلترینگ گسترده، کاربران ایرانی را همواره با مشکل مواجه می کند و همه این موارد نیز متوجه شهروندان نیست تا با آموزش حل شود، صحبت از شهر الکترونیک و شهروند الکترونیکی بی معنا خواهد بود.

وبلاگم فیلتر شده است!! طفلک این وبلاگ، یک ماهی هم بود سکوت کرده بود!! لابد سکوت هم از دلایل فیلترینگ است!

جالب است همین هفته پیش بود که در خصوص محدودیت های استفاده از اینترنت(فیلترینگ گسترده) مصاحبه کرده بودم. اینکه اگر ادعای داشتن شهر الکترونیک  و ادعای اینکه باید شهروندانمان، شهروند الکترونیکی باشند را داریم، باید اینترنت ارزان و پرسرعت و بدون محدودیت داشته باشیم و حالا فیلترینگ، ما را هم بی نصیب نگذاشت!

بنابراین آدرس اصلی وبلاگ یعنی:http://noghtehsarekhat.blogsky.com  فیلتر شده و دوستان می توانند با آدرس : http://najafiragheb.ir  نقطه سر خط را بخوانند.