نقطه سر خط

دل نوشته...

عاشقِ کویرم،

کوه، دشت، دریا.

هر آنجا که آنقدر آسمان باشد

که وقتی دست هایم را باز می کنم،

می دوم و می چرخم،

جز نسیم را حس نکنم.

و آنقدر فریاد بزنم،

تا همه ی وجودم،

در فریادهایم گم شود.

در آنصورت 

خواهش می کنم

پیدایم نکنید...

طبق مواد 16 و 17 آیین نامه قانونی لغو مالکیت اراضی موات شهری مصوب 1358زمین هایی که داخل محدوده شهری به تصرف دولت درمی آید باید مجانا برای نیازمندی های عمومی شهر به دستگاه ها و موسسات ذیصلاح اختصاص یابد. بنابراین پس از تفکیک اراضی، مسکن و شهرسازی موظف است زمین های با کاربری فضای سبز را در اختیار شهرداری قرار دهد. چرا که تنها متولی احداث پارک ها و فضای سبز شهری در محدوده شهر، شهرداری می باشد.

لیکن تاکنون بعضا این اراضی با کاربری فضای سبز در اختیار شهرداری قرار نگرفته است. نمونه آن قطعات کوچک فضای سبز(لچکی ها) در شهرک فرهنگیان است که سال هاست بلاتکلیف مانده و مسکن و شهرسازی آنها را به شهرداری واگذار نکرده که البته در جلسات متعدد با مسکن و شهرسازی، قول داده شده که این امر صورت پذیرد که هنوز اتفاقی نیفتاده است.

اما مهم ترین موارد، زمین های با کاربری فضای سبز و با متراژ وسیع تر است مانند فضای سبز شهرک بهشتی که سال گذشته به مسکونی تغییر کاربری داده شد. متاسفانه تقریبا تمام زمین های با کاربری فضای سبز که در دست مسکن بوده و باید طبق قانون در اختیار شهرداری قرار می داده طی یکسال گذشته در کمیسیون ماده 5 مسکن و شهرسازی به مسکونی تغییر کاربری یافته  و جهت ساخت و ساز در اختیار پروژه ی مسکن مهر و یا سایر ادارات جهت ساخت و ساز قرار گرفته است!

این در حالیست که علاوه بر آنکه طبق قانون مذکور باید این زمین ها در اختیار شهرداری قرار می گرفته و قرار نگرفته:

طبق ماده 4 قانون منع فروش و واگذاری اراضی فاقد کاربری مسکونی برای امر مسکن به شرکت های تعاونی مسکن و سایر اشخاص مصوب 1381 هرگونه واگذاری این اراضی به تعاونی های مسکن در داخل محدوده شهرها ممنوع می باشد. و بر اساس ماده 3 قانون صدرالذکر، کاربری و بلامانع بودن انتقال و واگذاری این زمین ها برای امر مسکن به تعاونی های مسکن باید بر اساس طرح های مصوب و از طریق شهرداری باشد که  در مورد زمین های تغییر کاربری یافته و انتقال داده شده در همدان این امر اتفاق نیفتاده است.

طبق ماده 7 آیین نامه اجرایی قانون مذکور مصوب 1383 نیز در صورت نقل و انتقال و واگذاری این زمین های فاقد کاربری مسکونی (بر اساس ضوابط و طبق ماده 6 آیین نامه)، دیگر به هیچ عنوان قابل تغییرکاربری در کمیسیون ماده 5 نیستند و تغییر کاربریِ زمین های فاقد کاربری مسکونی که مورد نقل و انتقال قرار می گیرند ممنوع است.

گذشته از اقدام کمیسیون ماده 5 در تغییر کاربری این زمین ها و عدم تحویل آنها جهت احداث پارک و فضای سبز به شهرداری(که خلاف قوانین مصرح مذکور است)، با کاهش شدید سرانه فضای سبز در شهر مواجه خواهیم شد. بر هم زدن سرانه ها متاسفانه اقدام نادرست کمیسیون ماده 5 است که متولیان امر باید پاسخگو باشند. 

محروم نمودن شهروندان از فضای سبز به بهانه پیشرفت مسکن مهر قابل توجیه نیست درحالیکه اراضی با کاربری مسکونی و یا فاقد کاربری در حاشیه شهر و شهرک ها می تواند پروژه مسکن مهر را پیش ببرد چه نیازی به تغییر کاربری فضاهای سبز شهری است؟ آن هم در نقاطی که احداث مسکن مهر هیچ توجیهی ندارد(به جهت بالا بودن قیمت زمین و بعضا مباحث ترافیکی و شهرسازی) 

تلاش شهرداری و پیگیری و خواست شورای شهر همیشه بر این بوده که بتوان پارک های بیشتری در سطح ایجاد شود. خصوصا احداث پارک هایی برای زنان که بتوانند آزادانه و با پوشش راحت ورزش کنند و این، نیاز شهر است. اما زمین های فوق به جای تخصیص و تحویل به شهرداری که بعضا در آن نقاط هم شهرداری فاقد زمین مناسب و با کاربری فضای سبز است، به مسکونی تغییر کاربری می یابند!

گذشته از نادیده گرفتن قانون، این حقِّ شهروندان و نسل آینده است که نادیده گرفته می شود...

«محمدعلی فرشچیان» درگذشت. او برادر «محمود فرشچیان» هنرمند مینیاتوریست بود. ولی برای شهروندان همدانی به دلیل دیگری محبوبیت داشت. او بزرگمردی بود که با یادگارهای نیکش در همدان، همیشه در ذهن و یاد همدانی ها زنده خواهد ماند. 

مجتمع درمانی فرشچیان و هم چنین ساخت بزرگترین بیمارستان قلب غرب کشور با هزینه  25 میلیارد تومانی، از یادگارهای این مرد نیکوکار و خیّر است که تا آخرین لحظه هم دغدغه اش تمام شدن آن بود.  

 (شادروان فرشچیان در بستر بیماری)-  او حالا خوابِ پروانه ها را می بیند ... 

روزی که به همراه برخی دیگر از اعضای شورای شهر(آقایان حسنی حلم و صادقیان و بیات) و آقای حاجی بابایی در منزلش در الهیه تهران به عیادتش رفتیم، فقط نگران این بود که تا افتتاح بیمارستان قلب که تا آن موقع 10 میلیارد تومان از هزینه اش را داده بود، زنده نمانَد ...  روحش شاد 

عیادت از آقای فرشچیان 

ایستاده از چپ: مهندس حصاری(مدیر پروژه)- آقای حاجی بابایی(وزیر آموزش و پرورش)- آقای حسنی حلم(رییس شورای شهر همدان)- آقای صادقیان(عضو شورای شهر همدان) و نشسته: آقای بیات(عضو شورای شهر همدان)

سمت راست: همسر و دختر شادروان فرشچیان و نفر ایستاده هم خودم (مهرنوش نجفی راغب) 

*** 

در ضمن در همدان مراسم ترحیم ای به یادبود شادروان فرشچیان روز یکشنبه 90/3/1 از ساعت 10 تا 12 در حسینیه بختیاریها برگزار می شود.   

این روزها هوا، هوایِ بهاری است و می گویند باید از این هوا نهایت استفاده را برد. شاد و رها...  ولی من هم مانند قیصر امین پور زمزمه می کنم:  

گفتی غزل بگو، چه بگویم مجال کو؟ 

شیرینِ من! برای غزل شور و حال کو؟ 

پر می زند دلم به هوای غزل ولی 

گیرم هوایِ پر زدنم هست، بال کو؟ 

گیرم به فالِ نیک بگیرم بهار را 

چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟ 

تقویم چارفصلِ دلم را ورق زدم 

آن برگ های سبزِ سرآغازِ سال کو؟  

...

با اطلاع دوستان به پیست اسکی تاریک دره می روم. ماجرا از این قرار است که تربیت بدنی بدون داشتن طرحی کارشناسی شروع کرده است به انجام عملیات عمرانی! صحنه ای که با آن مواجه می شوم خوشایند نیست. بخش زیادی از محوطه چمن، شخم زده شده و رودخانه نیز از دست لودرها در امان نمانده است.   

 پیست اسکی تاریک دره بعد از تخریب 

اینکه به چه دلیل تربیت بدنی اقدام به این کار کرده است جای سوال دارد. اگر هدف باز کردن محوطه و ساخت پارکینگ است که این کار هیچ توجیهی ندارد. این منطقه برفگیر است و در طول زمستان و فصل سرد، زیر پوششی از برف قرار می گیرد و عملا ماشین ها تا این حد جلو نمی توانند بیایند و پایین دست پارک می کنند. در زمستان اینجا تا 4 متر دیواره برفی تشکیل می شود بنابراین استفاده ای جهت پارکینگ ندارد. نهایتا برای حل مشکل پارکینگ در تابستان نیز می توان از پارکینگ های مکانیزه استفاده کرد که جای کمی می گیرد و حتی می توان پذیرفت که محوطه نیاز به پارکینگ دارد ولی تخریب و این حجم گسترده خاکبرداری مجاز نیست و قابل قبول نمی باشد.

تخریب رودخانه آن هم در سرشاخه ایراد دیگری است که متاسفانه صورت گرفته است. می دانیم که رودخانه ها طبق قانون حریم دارند اما چگونه در این عملیات عمرانی! حریم رودخانه نادیده گرفته شده آن هم در سرشاخه؟!  

این منطقه فرسایش خاک دارد و چمن های موجود از این فرسایش خاک جلوگیری می کرد درحالیکه اکنون با از بین رفتن چمن، آسیبی جبران ناپذیر وارد گردیده است. 

 اینکه باید برای رفاه مردم و شهروندان امکانات فراهم شود حرف کاملا درستی است اما به چه قیمت؟ به قیمت تخریب محیط زیست و طبیعت؟ که در نهایت این تخریب، ضررش و آسیبش به خود شهروندان برمی گردد. 

ضمن آنکه هیچ فرد عاقلی با پروژه ای کارشناسی شده مخالفت نمی کند چرا که مانعی برای پیشرفت نمی خواهد باشد ولی آیا این طرح، کارشناسی شده بوده؟ آیا از نهادهای مربوطه(امور آب، منابع طبیعی و محیط زیست) نظرات کارشناسی و مجوزها اخذ شده؟ 

فعلا که با تلاش دوستان، از سوی یگان حفاظت اراضی منابع طبیعی جلوی کار گرفته شده و دستور توقف عملیات اخذ شده است ولی امیدوارم  مانند پروژه تله کابین پیگیری بی نتیجه نباشد. 

 به نظرم که با معنای توسعه ی پایدار فقط بازی می کنیم. مانند بسیاری از اصطلاحات دیگر همچون شهر الکترونیک! این ها فقط واژه هایی شده اند برای استفاده در سخنرانی مقامات و مسئولان و مدیران. درحالیکه درعمل چیزی از آن تعاریف نمی بینیم.